Alles over een peesontsteking in de schouder

19 oktober, 2020
Een peesontsteking in de schouder is erg vervelend voor degenen die er last van hebben. In de meest ernstige gevallen beperkt het de beweging en veroorzaakt het hevige pijn.

Het hebben van een peesontsteking in de schouder kan de dagelijkse activiteit van de patiënt gedurende enkele dagen verstoren. Soms, als de zaak ernstig is, kan het weken duren voordat de normale mobiliteit en voldoende kracht hersteld zijn.

We spreken van een peesontsteking wanneer een pees in het lichaam ontstoken en vergroot is. Het getroffen gebied wordt groter door vloeistoffen. Dit resulteert er ook in dat iemand aan kracht en functionaliteit verliest.

Het is de moeite waard om te verduidelijken dat een pees een vezelstructuur is die een bot met een spier of spiergroep verbindt. Dat wil zeggen, de pezen binden de spier aan het botweefsel om de beoogde beweging te ontwikkelen.

Een peesontsteking in de schouder reageert, net als andere vormen van peesontstekingen, op een overbelasting van de anatomie door intensief of herhaald gebruik. Het probleem met dit specifieke gewricht is dat een ontsteking hier vaak terugkomt en patiënten moeten met het gewricht altijd voorzorgsmaatregelen nemen.

Meer dan de helft van alle mensen zal eens in hun leven een peesontsteking krijgen. Dit geeft het belang van de aandoening aan. Een peesontsteking in de schouder is een van de meestvoorkomende.

Oorzaken van een peesontsteking in de schouder

Vrouw met een peesontsteking

Overmatige kracht of zwaar, herhaald gebruik van een pees kan tot een ontsteking leiden. Bij een peesontsteking in de schouder is het overbelaste kogelgewricht, die het opperarmbeen, het sleutelbeen en het schouderblad met elkaar verbindt.

Bij ouderen moet artrose als factor worden meegenomen. Wanneer de gewrichten na verloop van tijd stijf worden, dan krijg je vaak al na minder belasting last van een ontsteking.

Niet alleen de botten lijden aan ouderdom, de pezen worden ook atrofisch en verharden in de loop van de jaren. Met minder elasticiteit is het logisch dat een rek tot ontsteking leidt.

Een bijzondere risicogroep zijn de sporters die bij hun training het bovenste deel van hun lichaam gebruiken. De sporten waarbij de deelnemers vooral vatbaar zijn voor een peesontsteking in de schouder zijn bijvoorbeeld:

  • Roeien
  • Basketbal
  • Boksen
  • Honkbal

Zo is dus het onderscheid tussen sportgerelateerde aandoeningen en degeneratieve aandoeningen ontstaan. Het eerste gebeurt vooral bij jonge mensen die atleten zijn in sporten waarbij veel schouderbewegingen nodig zijn. De laatste groep zijn oudere patiënten met een voorgeschiedenis van artrose.

Lees ook:
Verlicht je schouderpijn met deze zelfgemaakte remedies

Symptomen van een peesontsteking in de schouder

Man met een pijnlijke schouder

Zodra een peesontsteking zich in de schouder nestelt, dan is het eerste symptoom pijn bij bepaalde bewegingen. Het hoeven geen grote bewegingen te zijn. Pijn kan bij kleine wendingen van het gewricht optreden.

Er is ook gevoeligheid in het getroffen gebied. Het doet pijn bij aanraking, vooral in de loop van de meest ontstoken pezen. Strakke kleding kan irritatie en acuut ongemak veroorzaken.

De pijn is ‘s nachts erger door de manier waarop we slapen. De manier waarop de schouder is gepositioneerd, kan betekenen dat er meer druk op wordt uitgeoefend en dat het ongemak de rust onderbreekt. Het beste advies voor patiënten is om in een zittende houding te slapen om ongemak te verminderen.

Functionele problemen hebben misschien de meeste impact. Een schouder met een peesontsteking kan niet rekken en kan ook geen voorwerpen van dichtbij bereiken. Het maakt het moeilijk om bijvoorbeeld:

  • Eten te bereiden
  • Oefeningen te doen
  • Je aan te kleden
  • Veters te strikken
  • Enzovoort

Ontdek ook:
Oefeningen die pijn in je schouder verlichten

Behandeling

De behandeling van peesontsteking van de schouder is in de meeste gevallen conservatief. Het doel is om arthroscopische chirurgie te vermijden (Engelse link) en in plaats daarvan te proberen deze met fysiotherapie te behandelen.

Elke patiënt heeft een specifiek plan om te volgen. Een ouder iemand met artrose is niet hetzelfde als een jonge atleet die tijdens de training geblesseerd is geraakt. De mogelijkheden voor de toekomst zijn dus anders.

Het gebruik van ontstekingsremmers is ter beoordeling van de behandelende arts en de patiënt. Ze verminderen de zwelling in het gebied, maar als ze niet samen met fysiotherapie, rust en een ijspack worden gebruikt, dan zullen ze niet zo effectief zijn. Ze zijn vooral voor het begin van de aandoening geschikt, om de pijn te verminderen.

Onder ontstekingsremmende geneesmiddelen zijn er twee opties: steroïde en niet-steroïde. De eerste zijn corticosteroïden, die wat betreft dagen en doses beperkt gebruikt zouden moeten worden om bijwerkingen te vermijden. De laatste zorgt voor meer flexibiliteit, maar heeft ook bijwerkingen die met het spijsverteringsstelsel verband houden.

Een peesontsteking in de schouder is op elke leeftijd anders

Het moge duidelijk zijn dat een peesontsteking in de schouder voor iedereen anders is. Soms blijft het namelijk onopgemerkt en heeft het geen invloed op het dagelijkse leven van de patiënt. Het kan zichzelf na twee weken genezen zonder opgemerkt te worden.

Voor sporters is het anders, omdat ze hun training en activiteit moeten beperken. Kantoormedewerkers die de hele dag aan een bureau zitten hebben ook problemen, ze kunnen vanwege de pijn van de zithouding niet werken.

Als je last hebt van peesontsteking, dan kun je het beste een arts raadplegen. Die voert dan enkele diagnostische tests uit (Engelse link) en verwijst je indien nodig door naar een fysiotherapeut om een oefenschema op te stellen.

  • Marzoa, I. Ferreiro, et al. “Tratamiento rehabilitador del hombro doloroso.” Rehabilitación 39.3 (2005): 113-120.
  • Bravo Acosta, Tania, et al. “Valor de la ecografía musculoesquelética en el dolor agudo de hombro.” Revista Cubana de Medicina Física y Rehabilitación 8.2 (2017): 256-258.
  • Jiménez-Martín, A., et al. “Tratamiento de la tendinitis calcificante de hombro mediante artroscopia.” Trauma Fund MAPFRE 23 (2012): 32-37.