Aangeboren heupdysplasie bij baby's

Een aangeboren heupdysplasie komt bij 1 op de 1.000 baby's voor en bij 1 op de 3 kinderen is er sprake van een lichte instabiliteit in dit gewricht. Meisjes hebben bovendien meer kans op het ontwikkelen van deze afwijking dan jongens.
Aangeboren heupdysplasie bij baby's

Laatste update: 26 april, 2021

Aangeboren heupdysplasie bij baby’s is een aandoening waarbij het heupgewricht abnormaal is. Het staat ook bekend als ontwikkelingsheupdysplasie. Een aantal baby’s wordt met deze misvorming geboren, waarbij de kop van het dijbeen niet goed in het gewricht past. Dit kan later tot mank lopen en pijn leiden.

In de meest ernstige gevallen kan deze aandoening voor de persoon die het heeft ook invaliderend zijn. Aangeboren heupdysplasie komt bij 1 op de 1.000 baby’s voor en bij 1 op de 3 kinderen treedt een lichte instabiliteit van het heupgewricht op. Meisjes hebben een grotere kans om deze afwijking te ontwikkelen.

De oorzaken van aangeboren heupdysplasie

Het heupgewricht

Deskundigen beschouwen aangeboren heupdysplasie als een ‘multifactoriële overervings’-aandoening. Met andere woorden, veel factoren kunnen deze geboorteafwijking veroorzaken en ze zijn meestal genetisch en aan omgevingsfactoren gerelateerd.

Een van de omgevingsinvloeden die volgens specialisten aan heupdysplasie bijdragen, is de reactie van de baby op de hormonen van de moeder tijdens de zwangerschap. Een smalle baarmoeder die geen beweging van de foetus toestaat of een stuitligging kan ook chronische heupdysplasie veroorzaken.

Over het algemeen heeft deze aandoening meer kans om bij de rechterheup te verschijnen vanwege de positie van de foetus in de baarmoeder. Tegelijkertijd lopen eerstgeboren baby’s een groter risico op ontwrichting van dit gewricht.

Dit komt doordat de baarmoeder bij het eerste kind kleiner is en de bewegingsruimte van de baby beperkter is, wat de heupontwikkeling beïnvloedt. Andere risicofactoren kunnen zijn:

  • Familiegeschiedenis van heupdysplasie of zeer flexibele ligamenten.
  • De positie van de baby in de baarmoeder, vooral in het geval van baby’s met een stuitligging.
  • Associaties met andere orthopedische problemen, zoals metatarsus adductus (Engelse link), de klompvoet, aangeboren aandoeningen en andere syndromen.

Misschien ook interessant om te lezen:
Wat gebeurt er in de 9 maanden van de zwangerschap?

Welke symptomen kan chronische heupdysplasie veroorzaken?

Bij pasgeboren baby’s zijn de tekenen van een aangeboren heupdysplasie erg subtiel en merken ouders ze misschien niet op. Heupscreening maakt echter deel uit van de gebruikelijke klinische onderzoeksroutine die kinderartsen bij pasgeborenen uitvoeren. Enkele van de meest kenmerkende symptomen van heupdysplasie bij baby’s zijn de volgende:

  • Detectie van een klik of hol geluid tijdens de heupscanmanoeuvre.
  • Moeilijkheden bij het bewegen van het ene been ten opzichte van het andere.
  • Asymmetrie van de onderste ledematen, waarbij het ene been korter is dan het andere.
  • Asymmetrie in de plooien die normaal in de lies van het ene been ten opzichte van het andere worden waargenomen.
  • Mank lopen is een laat teken. Deze aandoening wordt namelijk meestal in de eerste maanden van het leven van de baby ontdekt, voordat hij of zij begint te lopen.
  • Scoliose: dit is de vorming van een abnormale kromming van de wervelkolom om te proberen de ongelijke verdeling van het gewicht tussen de twee benen te compenseren.

Diagnose van chronische heupdysplasie

Stand van de heupen

Artsen kunnen deze aandoening meestal vanaf de geboorte na lichamelijk onderzoek van het kind vermoeden. Dit omvat een manoeuvre genaamd Ortolani-Barlow (Engelse link).

Wanneer dit diagnostische hulpmiddel positief uitkomt, zullen specialisten de diagnose bevestigen door middel van een echografie of een röntgenfoto van de heup. In een aantal gevallen kan er ook een consult zijn met een kinderorthopedisch specialist.

De behandeling van aangeboren heupdysplasie

Voor de leeftijd van 6 maanden is het niet nodig om alle gevallen orthopedisch te behandelen. Behandelingen variëren afhankelijk van de ernst van de zaak en de leeftijd van het kind.

In de mildste gevallen zullen artsen een posturale behandeling aanbevelen, zoals de baby in een schrijlingse positie plaatsen. Tegelijkertijd helpt het ook om het bot terug in zijn natuurlijke positie te hebben als het kind op de rug slaapt met de benen open.

Naarmate de ziekte ernstiger wordt, worden vaak een aantal soorten zachte of stijvere prothesen gebruikt, evenals andere behandelingen, zoals het Pavlik-harnas.

Dit apparaat bestaat uit banden die de heupen in 100 graden buiging houden om ontwrichting te verminderen. Als zelfs bij orthopedische behandelingen de dislocatie niet wordt gecorrigeerd, dan is een operatie het laatste redmiddel. Wellicht ook interessant voor jou

Ontdek hoe je je ruggengraat in slechts twee minuten kunt rekken
Gezonder Leven
Lees het op Gezonder Leven
Ontdek hoe je je ruggengraat in slechts twee minuten kunt rekken

Je hebt maar twee minuutjes – 120 seconden – nodig om je ruggengraat te rekken en je rug te ontlasten. Het is echt super simpel. Probeer het zelf m...



  • Seringe, R. (2012). Luxación congénita de cadera. EMC – Tratado de Medicina. https://doi.org/10.1016/s1636-5410(99)70023-1
  • Carlos, R. (2014). Cadera congénita. Ccap.
  • Nazer, J. H., Eugenia Hübner, M. G., Cifuentes, L. O., Mardones, C. B., Pinochet, C. M., & Loreto Sandoval, M. S. (2009). Luxación congénita de cadera. Displasia evolutiva de la cadera (DEC). Rev Hosp Clín Univ Chile.