Zaken die je nog niet wist over de ziekte van Pfeiffer

Een infectie met het Epstein-Barr-virus met een intact immuunsysteem, zoals bijvoorbeeld de ziekte van Pfeiffer, verloopt meestal zonder ziektesymptomen.

De ziekte van Pfeiffer is een ziekte die wordt veroorzaakt door het Epstein-Barr-virus (EBV) of het menselijke herpesvirus 4 (HHV 4). Dit is een ziekte die uitsluitend bij mensen voorkomt. Normaal gesproken treft het kinderen, tieners en jonge volwassenen.

Het Epstein-Barr-virus heeft twee fundamentele kenmerken:

  • Ten eerste is dit een virus met een affiniteit voor B-lymfocyten en de orofarynx.
  • Ten tweede is dit een virus met het vermogen om latent te blijven (in rusttoestand) en zichzelf te deactiveren wanneer het verzwakt is door het immuunsysteem.

In dit artikel zullen we dit virus van naderbij bekijken.

Hoe raak je besmet met de ziekte van Pfeiffer?

De infectie wordt direct overgedragen door contact met speeksel van geïnfecteerde mensen. Meestal vertonen de dragers geen symptomen. Dit is de reden dat het vaak de ‘kusziekte’ wordt genoemd.

Je kunt het ook oplopen door contact met objecten zoals bekers of tandenborstels die worden gebruikt door geïnfecteerde mensen. Ook is er de mogelijkheid om het door te geven via bloed (transfusies) of door een hematopoietische celtransplantatie.

Meestal hangt de leeftijd waarop je deze ziekte kunt krijgen af ​​van je sociaaleconomische niveau. In ontwikkelingslanden is dit een kinderziekte. In meer ontwikkelde landen is dit echter een veelvoorkomende ziekte bij tieners.

Epstein-Barr-virusinfectie

De ziekte van Pfeiffer veroorzaakt door het Epstein-barr-virus

De Epstein-Barr-virusinfectie bij mensen met een intact immuunsysteem is normaal gesproken asymptomatisch. Als gevolg hiervan blijft het onopgemerkt.

Er zijn echter verschillen afhankelijk van de leeftijd:

  • Tijdens de kindertijd is de infectie in de meeste gevallen asymptomatisch.
  • Bij tieners en jonge volwassenen zijn er twee mogelijkheden. Het is asymptomatisch of je lijdt aan de ziekte van Pfeiffer.
  • Bij volwassenen ouder dan 40 jaar leiden de meeste primaire infectiegevallen van EBV tot virale hepatitis.

De situatie is echter afhankelijk van personen met een onderdrukt immuunsysteem (zoals bijvoorbeeld bij mensen met AIDS). In deze gevallen kan besmetting met dit virus lymfatische weefselziekte veroorzaken. Dit kan hun leven ernstig in gevaar brengen.

Symptomen van de ziekte van Pfeiffer

 

De ziekte van Pfeiffer
De ziekte van Pfeiffer heeft een incubatieperiode van 4 tot 6 weken. Tijdens deze weken vertoont het individu meestal griepachtige symptomen (vermoeidheid, algemene malaise, lichte koorts of koorts van minder dan 38º Celcius)

Na deze periode verschijnen de symptomen van de ziekte van Pfeiffer:

  • Zeer pijnlijke tonsillo-faryngitis
  • Hoge koorts (boven 38º Celcius)
  • Cervicale lymfadenopathie: de lymfeklieren in je nek zwellen meestal erg sterk op. Dit is een van de meest karakteristieke symptomen van deze ziekte.
  • Splenomegalie (toename van de grootte van je milt) bij maximaal 50% van de patiënten.
  • In sommige gevallen kan de infectie intense vermoeidheid veroorzaken (asthenie).

De aanwezigheid van atypische lymfocyten en heterofiele antilichamen in het bloed van patiënten is wat artsen helpt bij het diagnosticeren van de ziekte.

De diagnose van de ziekte van Pfeiffer

Een volledige diagnose zal een toename van de aanwezigheid van lymphomonocytes aantonen (meer dan 4.500/mm3 ). Dit is echter niet genoeg voor een definitieve diagnose van de ziekte van Pfeiffer.

Lymfocytose kan een goedaardige oorsprong hebben of een verandering ondergaan bij een infectie- of ontstekingsproces. Het kan ook een kwaadaardige oorsprong hebben (zoals wat er bij leukemie gebeurt).

Artsen kunnen atypische of reactieve lymfocyten waarnemen bij een perifeer bloedmonster (visuele analyse). In dit geval verschillen deze van normale lymfocyten. Ze zijn groter en hebben een meer gedesorganiseerde kern. Dit komt door de antigene stimulatie. Deze aanwezigheid is indicatief voor hoe goedaardig het is.

De snelste test voor het bevestigen van de diagnose van  de ziekte van Pfeiffer is een Monospot. Dit is een techniek waarmee artsen de aanwezigheid van heterofiele antilichamen bij deze patiënten kunnen detecteren. Bovendien is het negatief in andere gevallen. Over het algemeen is deze test positief in 85% van de gevallen van de ziekte van Pfeiffer.

De ziekte van Pfeiffer ontdekken middels een bloedtest

Heterofiele antilichamen

Heterofiele antilichamen zijn een type pathognomonisch IgM van de virale Epstein-Barr-infectie. Met andere woorden, ze worden alleen geproduceerd als gevolg van dit virus. Bovendien hebben ze de mogelijkheid om agarbloedplaten bij elkaar te brengen (Paul-Bunnell of Monospot-tests).

Het testen hiervan stelt artsen in staat onderscheid te maken tussen acute en vroegere infecties.

  • In het geval van een acute infectie zullen ze in de eerste plaats Ac Anti VCA soorten IgM vinden. Hun aanwezigheid kan tot 5 maanden daarna in je bloed worden gedetecteerd.
  • Vier weken na het begin van de ziekte verschijnt het serum IgG Ac Anti VCA. Ac Anti-EBNA kan echter nog steeds niet worden gedetecteerd.
  • In het geval van een infectie in het verleden zullen ze in het serum Ac Anti VCA en IgG Anti EBNA kunnen detecteren.

Differentiële diagnose

Wat er ook gebeurt, het is belangrijk om een ​​differentiële diagnose te ondergaan. Over het algemeen zou de differentiaaldiagnose ook een rol moeten spelen bij andere oorzaken van lymfocytose, zoals leukemie en lymfoom.

Behandeling

Patiënten met de ziekte van Pfeiffer die worden behandeld met amoxicilline ontwikkelen meestal binnen drie dagen na aanvang een algemene uitslag. Er is echter geen specifieke therapie of behandeling voor de ziekte van Pfeiffer.

Complicaties van de ziekte van Pfeiffer

Deze ziekte kan een miltruptuur veroorzaken als gevolg van splenomegalie. Dit gebeurt echter slechts in 1% van de gevallen.

Het kan ook leiden tot hemolytische anemie als gevolg van de heterofiele antilichamen die lysis (vernietiging) van de rode bloedcellen kunnen veroorzaken. Wanneer ze worden vernietigd, komt hierbij bilirubine vrij. Hierdoor kunnen patiënten met de ziekte van Pfeiffer geelzucht (een gele verkleuring van de huid en slijmvliezen) vertonen.

De ziekte van Pfeiffer veroorzaakt koorts

Daarnaast kunnen andere symptomen ontstaan, zoals:

  • Chronisch vermoeidheidssyndroom
  • Guillain-Barré-syndroom
  • Bij patiënten met de ziekte van Duncan kan infectie met het Epstein-Barr-virus ziekten veroorzaken met verhoogde lymfatische weefselsterfte.

Andere ziekten geassocieerd met het Epstein-Barr-virus

Daarnaast zijn er nog andere ziekten die artsen kunnen associëren met EBV:

  • Lymfoproliferatieve syndroom
  • Kanker van de neus en keel
  • Systemische lupus erythematosus en andere auto-immuunziekten
Bekijk Ook