Wat te doen als je kind zich misdraagt?

· 27 februari 2019
Je kind opvoeden is niet eenvoudig en het is een kunst om te begrijpen waarom je kind zich misdraagt en te weten wat je moet doen. Leer wat je moet doen als je kind zich misdraagt in dit artikel.

Wanneer een kind zich misdraagt, hebben ouders de neiging om hun geduld te verliezen en ontstaat er een machtsstrijd. Mensen denken vaak dat kinderen zich misdragen in een opwelling, maar dat is echter niet het geval. Het is jouw taak als ouder om de redenen te identificeren waarom je kind zich misdraagt.

Wangedrag kan betekenen:

  • driftbuien
  • woedeaanvallen
  • het breken en slaan van speelgoed of andere voorwerpen

Sommige kinderen plassen of poepen in hun broek, ook al zijn ze al getraind op het potje. Anderen negeren gewoon bevelen, schreeuwen of doen ondeugende dingen die volwassenen gek maken.

Waarom een kind zicht misdraagt?

Agressief kind

Aandacht

Eén van de belangrijkste redenen waarom kinderen dit doen, is om de aandacht van hun ouders te krijgen. Dit gebeurt wanneer het kind vaststelt dat het niet de aandacht krijgt die het verdient wanneer het zich goed gedraagt. Vervolgens misdraagt het kind zich om aandacht te krijgen van de ouders en de volwassenen om hen heen.

Helaas krijgen ze dan meestal wat ze willen, omdat de ouders en volwassenen beginnen te praten over het gedrag van het kind, waardoor ze in het middelpunt van de belangstelling komen te staan.

Verwaarlozing

Een andere reden waarom een kind zich misdraagt is dat het zich verwaarloosd voelt. Het gebeurt meestal als je bijvoorbeeld gaat winkelen en het kind vertelt dat het moe is.

Omdat ze geen antwoord krijgen, worden ze boos. Dit moedigt het kind aan om zich de volgende keer gewoon te misdragen, omdat ze weten dat het werkt en de perfecte manier is om aandacht te krijgen.

Jaloezie

Nog een reden waarom een kind zich misdraagt is jaloezie. Misschien is het kind jaloers op:

  • één van zijn/haar broers en zussen
  • een vriend(in)
  • een ouder

Kinderen ontdekken jammer genoeg al op zeer jonge leeftijd dat als ze zich misdragen, ze elke situatie kunnen manipuleren.

Gebrek aan grenzen of tegenstrijdige regels

Ook kan een gebrek aan grenzen of tegenstrijdigheden tussen de gestelde regels ook redenen zijn waarom kinderen zich misdragen. Bijvoorbeeld: mama verbiedt iets, maar papa staat het toe.

Wangedrag wordt alleen in extreme gevallen veroorzaakt door ernstige gedragsproblemen zoals:

  • een lage frustratietolerantie
  • hyperactiviteit
  • slechte sociale vaardigheden
  • weinig tot geen impulsieve controle
  • een ongeschikte gezinsomgeving
  • overbescherming
  • schoolproblemen
  • misbruik (lichamelijk of geestelijk)

Ook aanbevolen:
Hoe geef je kinderen een goede emotionele opvoeding

Wat te doen als een kind zich misdraagt?

Na het analyseren van het wangedrag en het bepalen van de oorzaken ervan, moet je analyseren hoe je handelt wanneer je kind zich misdraagt. Je gedrag tijdens een driftbui kan een probleem verergeren in plaats van het oplossen.

Wees geduldig en begrijpend

Vrouw die met kind praat

Wanneer hun kinderen zich misdragen, ervaren ouders een crisis, worden ze wanhopig en laten ze uiteindelijk hun gezag zien. Probeer niet boos te worden en wees vriendelijk, maar standvastig als je je kind vertelt hoe hij of zij zich moet gedragen. Je geduld verliezen zal alleen maar leiden tot een machtsstrijd waarbij jullie beiden je grenzen op de proef zullen stellen.

Laat je niet meeslepen door wat andere mensen zeggen

Een driftbui in de buurt van gezelschap leidt er vaak toe dat ouders zich ongemakkelijk voelen. Vaak geven ze uiteindelijk toe aan de eisen van het kind om het te kalmeren en zo een ongemakkelijke situatie te vermijden.

Laat je niet beïnvloeden door wat anderen denken. Je kind echt strak omhelzen is een geweldige techniek. Afhankelijk van de leeftijd van je kind kun je zijn/haar handen liefdevol vasthouden en uitleggen wat hij of zij verkeerd doet.

Vervolgens kan je gewoon doorgaan met doen wat je deed en het feit dat je kind nog steeds huilt negeren. Door geen aandacht te besteden aan je kind in situaties zoals deze, voorkom je toekomstige driftbuien.

Zie ook:
Je kan kinderen niet dwingen iemand te begroeten met een zoen

Probeer niet te schreeuwen of je kind te kleineren

Twee vechtende kinderen

Wanneer een kind zich misdraagt, dan probeert hij/zij mogelijk met je te communiceren, maar weet gewoon niet hoe dat moet. Dit hangt af van de leeftijd van je kind. Kinderen leren aan de hand van voorbeelden.

  • Als je je kind vraagt om niet te schreeuwen, maar je verliest uiteindelijk je geduld en begint met schreeuwen, dan zul je uiteindelijk je kind in verwarring brengen.
  • Het is ook geen goed idee om je kind te vertellen dat hij/zij stout is of dat de andere kinderen zich beter gedragen.

Prijs goed gedrag

De meeste ouders prijzen het goede gedrag van hun kinderen niet. Bepaalde zinnen zorgen ervoor dat ze zich goed voelen zoals:

  • “Het is zo goed dat je je speelgoed deelt met je zus.”
  • “Bedankt voor het oppakken van je speelgoed en kleding, wat help je goed.”

Conclusie

Een kind disciplineren betekent niet dat je ze onder controle moet houden, maar gewoon dat je ze moet helpen om hun zelfbeheersing te bewaren. Het is het beste dat het kind zich goed gedraagt omdat het dat wil en niet omdat het ‘moet’.

Als je ze onder controle probeert te houden, dan ontwaakt uiteindelijk ontevredenheid en onzekerheid bij je kind. Toewijding, geduld en liefde zijn de sleutel tot het corrigeren van wangedrag.

  • Hernández, P. L. (2014). Un caso de comportamiento disruptivo infantil: Tratamiento conductual en el ámbito familiar. Revista de Psicología Clínica con niños y adolescentes, 1(2), 117-123.
  • Martínez González, C.. (2011). “No puedo con mi hijo” (el niño tirano, modelo de padres, la educación infantil…): Perfil del pediatra ante los nuevos retos en educación. Pediatría Atención Primaria, 13(Supl. 20), 83-89. Recuperado en 22 de enero de 2019, de http://scielo.isciii.es/scielo.php?script=sci_arttext&;pid=S1139-76322011000400008&lng=es&tlng=es.
  • Rodríguez, M. C. (2010). Factores personales y familiares asociados a los problemas de comportamiento en niños. Estudos de Psicologia, 27(4), 437-447.